Tryb rozkazujący — Sit down. Don't worry.

1. Budowa: sam czasownik

Nie stawiasz you ani żadnego innego zaimka. Zdanie zaczyna się od czasownika w formie podstawowej.

• Sit down. — Usiądź.
• Open your book. — Otwórz książkę.
• Come here. — Chodź tutaj.

• Listen, please. Posłuchaj, proszę.
• Close the door. Zamknij drzwi.

2. Zakaz: Don't + czasownik

Żeby powiedzieć „nie rób czegoś”, stawiasz przed czasownikiem don't.

• Don't talk. — Nie rozmawiaj.
• Don't worry. — Nie martw się.
• Don't be late. — Nie spóźnij się.

• Don't open the window. Nie otwieraj okna.
• Don't forget your keys. Nie zapomnij kluczy.

3. Jak brzmieć uprzejmie

Sam rozkaz bywa ostry. Wystarczy dołożyć please albo użyć formy z can.

• Sit down, please.
• Please wait here.
• grzeczniej: Can you close the door, please?

• Come in, please. Proszę wejść.
• Please help me. Proszę, pomóż mi.

4. Let's — propozycja dla nas obojga

Gdy chcesz zaproponować coś wspólnego, używasz let's plus czasownik.

• Let's go. — Chodźmy.
• Let's have a coffee. — Napijmy się kawy.
• przeczenie: Let's not talk about it.

• Let's start. Zaczynajmy.
• Let's meet at six. Spotkajmy się o szóstej.

Formy trybu rozkazującego

Typowe błędy Polaków

• You sit down. → Sit down. W trybie rozkazującym nie stawiamy you.
• Not talk. → Don't talk. Zakaz zaczyna się od don't.
• Don't to be late. → Don't be late. Po don't idzie forma podstawowa, bez to.
• Let's to go. → Let's go. Po let's też nie ma to.